Jo Cosijn wordt nog steeds gemist, maar op zondag 10 mei leek het alsof hij er bij was.
Van bij de start hadden we droog en warm weer, terwijl drie buizerds boven de bomen cirkelden. Voor de start van de wandeling zei dochter Elisa dat ze naar deze dag had toegeleefd: “Het was precies weer dezelfde drukte als toen papa er nog was en we ons klaarmaakten voor de wandeling die papa zou leiden. Hij spoorde ons altijd aan om op tijd te komen, want de gids moet er altijd als eerste zijn, was zijn devies.”
De gidsen waren op tijd: Filip Keirse, die Johan als voorzitter opvolgt, en Michel Vandervennet, die onderweg mooie gedichten voorlas. Allebei namen ze een deel van de grote groep opgedaagde mensen om door heubel en dal te struinen in Maarke en te eindigen aan het Cosijnbos. Veel vrijwilligers hebben een jaar geleden bij regenweer een duizendtal bomen aangeplant in de vallei van de Maarkebeek. De jonge bomen doen het goed. De nieuwe aanplant zal uitgroeien tot een bos. Het was het laatste perceel dat Jo aangekocht had.
Toen de beide groepen na de wandeling aan het Cosijnbos belandden, mocht het gezin van Jo het bord onthullen. Het werd heel stil toen Kristien, Elisa en Remi het doek verwijderden en het mooie bord tevoorschijn kwam. Er volgde een groepsfoto en onder een feestelijke tent nam iedereen een appelsap of streekbier. Er werd geklonken op Jo en zijn bosje.
Toen de plechtigheid gedaan was, zagen we regenwolken opduiken en was de temperatuur gedaald. Het is een mooie dag geworden, een mooie herdenking van een bijzondere man.